حجت‌الاسلام والمسلمین نجف لک‌زایی:

علوم سیاسی رایج در دنیا، نقص را برای انسان نمی‌پذیرد و نقطه شروعش «الانسان ناقص» نیست؛ بلکه نقطه آغازینش «الانسان کامل» است؛ همان اومانیسم؛ یعنی فرد خود نیازهایش را می‌شناسد و خود نیز آن را تدبیر می‌کند؛ خودبسنده و خودسامان است. به قول علامه جوادی از این اومانیسم یک‌جور مردم‌سالاری درمی‌آید که همان باغ‌وحش منظم است.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات(۸): حجت‌الاسلام والمسلمین عالم‌زاده نوری:

اگر بخواهیم در حق جامعه‌ی ایمانی لطفی کنیم خوب است که در تشخیص مصداق نیز به آن‌ها کمک کنیم. اما حمایت مصداقی نباید به صورت کلی باشد؛ حداقل از گذشته تجربه بگیریم و همیشه معرفی مصداقی ما مشروط بر تداوم سلامت آن فرد باشد؛ یعنی تا زمانی که از خط حق و معیارهای کلی دینی خارج نشود.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات (۷): استاد قاضی‌زاده در گفت‌وگو با مباحثات:

تشویق به شرکت در انتخابات، منافاتی با نقش پدری روحانیت ندارد؛ ولو در حد مقام مرجعیت؛ چراکه چنین عملی، تشویق مردم به تعیین سرنوشت و بهرمندی مردم از حق خودشان و به نوعی تشویق ایشان به انجام وظیفه‌شان درقبال کشورشان است.

تأملی در رفتار اخیر آیت‌الله‌العظمی وحید خراسانی (یادداشت وارده)

برگزاری نشست اساتید در آستانه انتخابات در بیت آیت‌الله وحید ـ با توجه به همسویی واضح شخصیت‌های محوری این نشست با دولت مستقر ـ می‌توانست بار معنایی خاصی داشته باشد؛ لغو آن که به گفته‌ی برگزارکنندگانش ناشی از سفر زیارتی آیت‌الله وحید به مشهد مقدس بوده، می‌تواند برخاسته از همان سیره متعارف معظم‌له در خارج شدن از قم برای اجتناب از دیدارهایی باشد که رد و قبول آن دوران الامر بین المحظورین است.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات(۶): حجت‌الاسلام والمسلمین مسعود آذربایجانی:

فردی که در مناظره شرکت می‌کند، تا چه مقدار حق دارد در حریم خصوصی رقیب خود یا همراهان او و یا هم‌حزبی‌های او ورود پیدا کند؟ این‌که می‌گوییم حریم خصوصی هم مسائل خانوادگی و هم برنامه‌ها و فعالیت‌های آنان را شامل می‌شود. معنای مناظره قطعاً نقد برنامه‌ی طرف مقابل هست؛ اما نقد شخصیت خود فرد شاید قابل دفاع نباشد.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات (۵): حجت‌الاسلام بوسلیکی در گفت‌وگو با مباحثات:

سال‌هاست که حوزه از معیشت مردم غفلت کرده است. ما مدام دغدغه و پروای نماز، روزه و خمس و زکات مردم را داشته‌ایم؛ اما نسبت به زندگی عادی آنان بی‌تفاوت بوده‌ایم. باید توجه داشته باشیم که عدالت توزیعی چه مقدار برقرار شده؟ آموزش مردم چه مقدار تأمین می‌شود؟ مسائل بهداشتی و درمانی در چه حدی است؟ روزی مردم چطور تأمین می‌شود؟

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات (۴): حجت‌الاسلام والمسلمین محسن الویری:

یادداشت اختصاصی

رسانه‌ها در غیر ایام انتخابات هم باید بتوانند مشارکت و اعتماد عمومی را جلب کنند/فقهای ما ـ مخصوصاً فقهایی که درک رسانه‌ای دارند ـ باید در مورد مصادیق دروغ مصلحت‌آمیز و مواردی مثل جواز پخش چهره افراد بدحجاب در ایام انتخابات پاسخ فقهی دهند.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات (۳):

یادداشتی شفاهی از حجت‌الاسلام والمسلمین نجف لک‌زایی

صدا و سیمای ما در تبیین و ارائه‌ی سیاست اسلامی به‌عنوان یک الگوی مستقل و یک سیاست الهی در جهان، خیلی شفاف عمل نکرده و حتی در سطح کشور هم این را نمی‌بینیم؛ اگر از مردم بپرسید که به نظر شما سیاست اسلامی با سیاست غیراسلامی چه فرقی دارد، من بعید می‌دانم که جواب روشنی بتوانند بدهند.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات(۱)؛ گفت‌وگو با حجت‌الاسلام والمسلمین محمدتقی اسلامی

فکر می‌کنم باید گزاره‌ی «انتخاب کاندیدای اصلح» را به «انتخاب کاندیدای بد از میان کاندیداهای بدتر» تبدیل کنیم. اگر من بگویم اصلح، در واقع در حال مقایسه کاندیداها با یک تراز معصوم هستم؛ در حالی‌که کاندیدای اصلح، معصوم است. اگر شما بگویید که بین صالح و اصلح، آفاتی به‌دنبال دارد.

گفتاری از دکتر عبدالوهاب فراتی:

روحانیت علی‌رغم ظاهر یک‌دستی که دارد همواره از درون متکثر است و این تکثر را ذات خویش می‌انگارد؛ از این‌رو تصور حوزه‌ای یک‌دست که روایت و موضع واحدی در قبال اجتماع و سیاست داشته باشد امری ناممکن است. انتظار حوزه‌ای که به‌طور همه‌جانبه از نظام اسلامی حمایت کند و در قبال مسائل سیاسی و اجتماعی جامعه، رویه‌ی واحدی درنظر بگیرد، انتظاری ناصواب است و روحانیت را از انجام رسالت دینی آن که «حمایت» و «نظارت» است بازمی‌دارد.