گزیده‌ای از سخنان صاحب‌نظران و شخصیت‌ها در تریبون آزادی امام موسی صدر به‌مناسبت سالگرد ربوده‌شدن

درد شیعه و مسلمان نداشت؛ بلکه درد او درد انسان بوده و هست/سه گروه نصرانی، سنی و شیعه در لبنان بدون دعوا زندگی می‌کنند؛ اما در برخی خانواده‌ها در این‌جا دو خواهر یا دو برادر بر اساس بینش انقلابی نمی‌توانند با هم سازش کنند/اگر کسی دنبال ایشان نمی‌گردد، یا مانعی در اجتهادش دارد یا به صرفش نیست/آیا به گوشش می‌رسد که با زنان شیعه چه می‌کنند؟ آیا می‌داند که با نام خدا، محمد و علی، آدم می‌کشند؟

یادداشت وارده

مدتی پیش انتشار گزارش خبرگزاری حوزه با یک روحانی که در بین تماشگران مسابقات فوتبال حضور پیدا می‌کرد با انتقادات مختلفی مواجه شد. این مطلب اولین سری از گزارش‌های حضور طلاب در ورزشگاه‌ها نبوده است؛ در چندسال اخیر بارها در سطوح بسیار گسترده‌ای گزارش‌هایی از این دست منتشر شده بود؛ اما این بار به دلایلی با واکنش برخی اساتید سطوح عالی مواجه شد.

تأملاتی درباره‌ مصاحبه جناب شیخ حسن میلانی (یادداشت وارده)

ایشان به علامه طباطبایی انکار خالق را نسبت داده‌اند و علامه حسن‌زاده آملی را علامه باطل خطاب کرده‌اند! آیا فلاسفه ما از کندی تا علامه طباطبایی جایی گفته‌اند که ما خدا و خالقی نداریم؟ یا فهم غلط جناب میلانی چنین نسبت کذب و افترای باطلی نثار علامه کرده است؟ آیا جناب میلانی حتی طبق اصول اسلامی و اهل بیتی خودشان نمی‌توانند به خود بگویند شاید اشتباه فهم کرده‌اند؟

استاد رسول جعفریان:

تاریخ تفکر، ضروری‌ترین چیزی است که به کار یک مرکز علمی مانند قم می‌آید. این که بداند از نظر فکری، چه فراز و فرودهایی داشته است؛ چرا در ادوار مختلف، وضع علمی متفاوت داشته است؛ چرا یک زمان سراغ فلسفه یا کلام رفته و وقتی دیگر اخباری شده است؛ این اتفاقات مسلماً قانون‌مند است. مثلاً فهم این نکته توسط ابن خلدون، که یک دانش چه زمانی شکل می‌گیرد و چه زمانی می‌میرد، برای فکر ما مهم است.

نسخه دوازدهم مباحثات مکتوب منتشر شد

«سیاست اخلاقی» در این‌جا نه به معنای مصطلح آن در تقسیم‌بندی کلاسیک علوم (که در آن سیاست، بخشی از اخلاقی عملی است) که صرفاً بررسی علت‌کاوانه‌ی آسیب‌های ورود بی‌پروا و مستقیم روحانیت (هم به‌معنای حقیقی و هم به‌معنای حقوقی آن) در فرایندهای انتخاباتی ـ به‌ویژه پس از پیروزی انقلاب ـ و تعیین مصداق کاندیدای اصلح است.

یادداشتی از محمد ترکمان در نقد نامه آخوند خراسانی به میرزای نایینی

برخلاف متن نامه که عالمان دینی را هشدار می‌دهد که: «علم حکومت‌داری و سیاست، یک علم و فن است… و ورود بدون علم و تجربه و فن به این حوزه بدون طی مراحل آن باعث آبروریزی… می‌شود»، خود مرحوم آخوند تا آخرین لحظه ی حیات در امر سیاست دخالت می‌کرد.

نشست علمی «حوزه و بایسته‌های دیپلماسی مذهبی»

در حوزه دیپلماسی عمومی باید کانتکس‌محور (زمینه‌محور) و صحنه‌محور بود؛ در این صورت هر چیزی اقتضائات خاص خودش را دارد. ما فقهی می‌خواهیم که در صحنه باشد و نه فقهی که در قم باشد. ما فقه انضمامی نیاز داریم. تحلیل ما از آینده حوزه این است که در ده سال آینده اگر طلبه چند زبان نداند حوزه در همین قم می‌میرد. بیداری اسلامی که مصادره شد به علت این بود که حوزه علمیه قم زبان عربی بلد نبود.

خاطره تبلیغ از راه دور

متن پیام این بود: «ما یه عده دانشجو هستیم تو دانشگاه ایالتی واشنگتن و امکانات دعوت از مداح و سخنران نداریم… معمولاً از فایل‌های تصویری یا صوتی سال‌های قبل استفاده می‌کنیم… برای ما باعث افتخار خواهد بود اگر فایل سخنرانی امسال یا سال‌های گذشته شب‌های ۷ تا ۱۰ محرم را در اختیارمان قرار دهید». یعنی بندگان خدا از اینترنت سخنرانی دانلود می‌کردند و می‌نشستند رو‌به‌روی تلویزیون و مثلاً در مراسم محرم شرکت می‌کردند.

به‌مناسبت درگذشت آیت‌الله‌العظمی سیدتقی طباطبایی قمی

مرحوم سید تقی قمی اگرچه دایی امام موسی صدر و مرحوم آیت‌الله سید رضا صدر بود، اما همچون پدر و برادرش در شمار فقهای سنتی شیعه تعریف می‌شد و منتقد آرای دکتر شریعتی، مدافع عزاداری‌های سنتی (همچون قمه‌زنی و برهنه‌شدن هنگام سینه‌زنی) و منتقد برخی نظریه‌های نو در اندیشه سیاسی شیعه شمرده می‌شد.

به‌مناسبت رحلت آیت‌الله یکتایی

دل‌کندن از شهر مقدس قم – که برای روحانیان و اهل علم شهری امن و مناسب برای رشد علمی و شهرت اجتماعی است – و اقامت در شهر کوچک خلخال، انتخابی زاهدانه‌ و از مصادیق پنهان و البته بسیار مهم در سیره‌ی زاهدانه‌ی وی بود. طمع شهرت و مرجعیت، هیچ‌گاه آیت‌الله یکتایی را از رسالت «فلولا نفر من کل فرقه منهم طائفه لیتفقهوا فی الدین و لینذروا قومهم اذا رجعوا الیهم» غافل نساخت.