واعظ موسوی عضو دبیرخانه نشست دوره‌ای اساتید:

اختصاصی مباحثات

ما میراث‌دار روش اجتهادی هزار ساله‌ایم و افتخار حوزه علمیه شیعه، پویایی و کمال‌جویی و تحول‌خواهی بوده است. همین تحول‌خواهی است که موجب شده بیش از هزار استاد در بخش عالی و خارج مشغول تدریس باشند و هزاران دانش‌پژوه را پدرانه زیر بال علمی و عاطفی خود بگیرند.

در سفر وزیر بهداشت به قم

مخالفت‌ها با وزارت بهداشت طبیعی است؛ این‌که برخی بنای مخالفت و نارضایتی دارند، برای شما مهم نباشد/از مخالفان نترسید، هیچ بی‌مخالفی نیست؛ حتی انبیا نیز مخالف داشته‌اند. کار شما ارزشمند است و بیماران شما را دعا می کنند/شما بهترین وزیر کابینه هستید و خدمات شما در جامعه ملموس است/کار شما بسیار اثر‌گذار است و شما در دل همه مردم جا دارید/وضعیت بیمارستان‌ها نسبت به گذشته بهبود یافته و مردم نیز رضایت بهتری دارند

به‌مناسبت درگذشت آیت‌الله واعظ‌‌زاده خراسانی

وی به همراه پدر مدتی را در نجف اشرف گذراند و محافل نجف را تجربه کرد. سپس به قم رفت و محضر حضرات آیات سید صدرالدین صدر، حجت، بروجردی، سید محمدرضا گلپایگانی، اراکی، امام خمینی و علامه طباطبایی را نیز تجربه و از بسیاری از این حضرات اجازه اجتهاد دریافت کرد. آیت‌الله بروجردی اما به نحو شفاهی برای او اجازه‌ای را صادر کرده بود. هنگام تحصیل در مشهد با آیت‌الله سید علی سیستانی هم‌مباحثه بود و با امام موسی صدر نیز روابط دوستانه‌ای داشت.

نقدی بر ساز و کار انتقال علم در روش علمی بزرگان حوزه

چندی پیش آیت‌الله‌العظمی موسوی اردبیلی درگذشت؛ فقیهی که می‌توان جایگاهش را با کمی مسامحه، منحصر به فرد دانست. آیت‌الله اردبیلی در یک حکومت شیعی تازه‌تأسیس به گستردگی ایران، ده سال قاضی القضاة بود؛ دوره‌ای که در آن بسیاری از احکام فقهی برای نخستین بار به قانون تبدیل شد؛ ولی با بازگشت وی به قم چیزی از انباشته‌های ذهن او وارد فضای عمومی حوزه علمیه قم نشد و دست‌یابی به مبانی فقهی وی، چندان آسان نیست و نیازمند صرف وقت بسیار است.

مناظره دو چهره حوزوی، محسن مهاجرنیا و محمدرضا باقرزاده، درباره حوزه انقلابی:

گزارشی تفصیلی از مناظره حجج اسلام والمسلمین محمدرضا باقرزاده، عضو هیئت علمی موسسه امام خمینی (ره) و محسن مهاجرنیا، عضو هیئت علمی پژوهشگاه فرهنگ و اندیشه اسلامی، هر دو از صاحب‌نظران حوزه علوم سیاسی در حوزه علمیه قم، درباره مفهوم حوزه انقلابی و شاخصه‌های آن و همچنین شیوه‌های اجرا و امکان عملی دستیابی به حوزه انقلابی موردنظر مقام معظم رهبری.

گزارشی از یک گفت و شنود؛

سخنان آیت الله العظمی وحید خراسانی در روز شهادت امام حسن عسکری (ع)، درباره کرامات و علم امام یازدهم شیعیان، آغازگر مباحثه و گفتگوهایی شد که در ابتدا انتقاد برخی از چهره‌های سیاسی را در پی داشت و سپس برخی از اساتید حوزه علمیه قم، به پاسخگویی در این زمینه پرداختند و این گفت و گو همچنان ادامه دارد.

یادداشت وارده؛

به همراه پاسخ موسسه فقاهت و تمدن‌سازی اسلامی

واضح است که صاحبنظران حوزه، با پویایی و تعالی آموزش فقه و اصول مخالفتی ندارند و اساتید نیز مدعی عاری بودن برنامه و کتب موجود از هر عیب و نقصی نیستند، اما راه صحیح انتقاد و کمک به تحول و تغییر صحیح، ارائه مباحث و نقدها در بین فضلا و اندیشمندان حوزه است تا در صورتی که سخنی بر اساس ضوابط علمی و معیارهای صحیح اجتهاد باشد، مورد پذیرش قرار گرفته و در میدان عمل نیز وارد شود.

به بهانه هفته پژوهش؛

محققان در مسأله اقتصاد اسلامی باید توجه داشته باشند که بحث‌ها ریشه‌یابی شود، گاهی ممکن است یک موضوع از لحاظ اقتصادی یک نتیجه داشته باشد ولی از نظر فقهی آثار دیگری بر آن بار شود. مثلاً ممکن است «بهره» از نظر اقتصادی توجیه داشته باشد، ولی در فقه نظر دیگری در مورد آن باشد. همین طور است مسائلی از قبیل احتکار، استضعاف، تجمیع ثروت، استعمار و استثمار و امثال آن.

گزارشی از کرسی ترویجی با موضوع:

روحانیت برای این نیامده که صرفا در حوزه‌ها و مساجد باشد و یا در ماه محرم و رمضان باشد. روحانیت در هر مکان و زمانی مروج و مفسر و تحکیم‌کننده دین است. این دیدگاه فقط در جمهوری اسلامی نیست، بلکه تبار بسیار طولانی دارد. بنابراین روحانیت در دو جا کار می‌کند: سامان‌بخشی به بعد اخروی و حل مسئله رستگاری و معناداری جهان که قبل از انقلاب نیز چنین بوده است، و دیگری سامان‌بخشی به بُعد دنیوی زندگی مردم؛ وظایفی چون تنظیم رفتارهای اجتماعی، ایجاد و تقویت همبستگی اجتماعی.

یادداشتی از رسول جعفریان:

اختصاصی مباحثات

من اگر جای شورای سیاست‌گذاری ائمه جمعه بودم، از این پس به تمام ائمه جمعه می‌گفتم به جای سیاست، اولا فقط درس اخلاق بدهند. ثانیا این کار را در صورتی ادامه بدهند که خود به حرف‌هایشان وفادار باشند. ترجیحا مدت‌ها از سیاست چیزی جز جنبه‌های اخلاقی آن نگویند. به رئیس جمهور محترم هم می‌گفتم‌ به خاطر لباسی که بر تن دارد، لااقل در هر سخنرانی، نیمی از سخنان خود را به اخلاق اختصاص بدهد، فارغ از اینکه رئیس جمهور هست یا نیست؛ نه اینکه از اول تا آخر سخنرانی، بحث از سیاست و نقد این و آن کند.