یادداشتی از استاد رسول جعفریان

چرا این همه آثار کلامی تکراری به صورت شرح و حاشیه بر محور رساله اثبات واجب دوانی و شرح تجرید قدیم و جدید داریم؟ چه نکته تازه‌ای در این آثار آمده و چرا ما نتوانسته‌ایم از این لفاظی‌ها نجات پیدا کنیم؟ تمام مدارس سنتی ما بر محور این آثار جا خشک کرده‌اند و تلقی‌شان از آن آثار، متن‌های مقدسی است که همه رموز عالم در آن‌ها بیان شده و تنها وظیفه ما استخراج این رموز است!