آیت‌الله سید منیر خباز:

در دیدار با آیت‌الله‌العظمی سیستانی بحثی را درباره مسأله سرعت بی‌اعتقادشدن به باورهای دینی، خصوصاً در بین جوانانی که به کشورهای غیر اسلامی می‌روند مطرح کردیم. مسأله‌ای که باعث می‌شود باور دینی برخی از جوانان در مقابل مجموعه‌ای از سؤالات و شبهات دینی و عقیدتی شکسته شود و حتی گاهی اوقات از مسلمانی معتقد، به منتقد شدید باورهای دینی تبدیل شوند. از همین رو پرسش اساسی درباره روش نتیجه‌بخش در تعامل با این پدیده بود.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات(۶): حجت‌الاسلام والمسلمین مسعود آذربایجانی:

فردی که در مناظره شرکت می‌کند، تا چه مقدار حق دارد در حریم خصوصی رقیب خود یا همراهان او و یا هم‌حزبی‌های او ورود پیدا کند؟ این‌که می‌گوییم حریم خصوصی هم مسائل خانوادگی و هم برنامه‌ها و فعالیت‌های آنان را شامل می‌شود. معنای مناظره قطعاً نقد برنامه‌ی طرف مقابل هست؛ اما نقد شخصیت خود فرد شاید قابل دفاع نباشد.

روحانیت و سیاست اخلاقی در انتخابات (۵): حجت‌الاسلام بوسلیکی در گفت‌وگو با مباحثات:

سال‌هاست که حوزه از معیشت مردم غفلت کرده است. ما مدام دغدغه و پروای نماز، روزه و خمس و زکات مردم را داشته‌ایم؛ اما نسبت به زندگی عادی آنان بی‌تفاوت بوده‌ایم. باید توجه داشته باشیم که عدالت توزیعی چه مقدار برقرار شده؟ آموزش مردم چه مقدار تأمین می‌شود؟ مسائل بهداشتی و درمانی در چه حدی است؟ روزی مردم چطور تأمین می‌شود؟

گزارش و نقد کتاب «بازگشت به اسلام»

این جریان می‌تواند مطمح گروه‌های مردمی قرار گیرد که از یک سو از حاکمیت‌های کشورهای اسلامی شیعه و سنی خسته شده‌اند و از سوی دیگر چشم انتظار ظهور منجی‌اند. بازخوانی فرهنگی بر اساس نقد باورهای پیشین و ارائه تفسیری نو از اسلام نیز می‌تواند ضامن احساس آرامش بیشتر حامیان هاشمی خراسانی باشد.

گزارشی از یک گعده آنلاین با موضوع «زی طلبگی»

بر خلاف حدود احکام الهی که به‌صورت کاملاً مشخص در توضیح‌المسائل توضیح داده شده است، زی طلبگی تعریف دقیقی ندارد. نمی‌توان نقش تأثیرگذار سبک زندگی بزرگان حوزوی و خصوصاً مراجع تقلید را در تعیین استانداردهای طلبه‌زیستن منکر شد؛ اما در عین حال بعضی از مسائل زی طلبگی بسته به عرف مناطق و حتی جمع‌هایی که طلاب با آن سر و کار دارند متفاوت است. به راستی چه چیزهایی با مفهوم طلبگی همخوانی دارد و چه چیزهایی مناسب با شأن زندگی طلبگی نیست؟

نگاهی به مقاله جدید حیدر الخوئی

نویسنده مدعی است ایران به‌دنبال به‌دست‌گرفتن مرجعیت نجف پس از آقای سیستانی است! و سال‌هاست برای آن برنامه دارد؛ یکی از نشانه‌های آن، کتابی است با عنوان «الخامنئی قائدی» که مؤسسه «اسلام اصیل» در نجف منتشر کرده است. در ابتدای این کتاب به نقل از آقای سیستانی آمده است:

مروری بر آخرین شماره فصلنامه

دکتر رسول جعفریان در مصاحبه خود با مجله، دو ویژگی‌ درباره شعائر حسینی را نام می‌برد: «تقدس حادثه عاشورا» و «برخورداری آن از زمینه مناسب برای ایجاد مراسم عزاداری». وی با رد ادعای غلط برخی افراد در تلاش برای شبیه دانستن مراسم عزاداری امام حسین(ع) به افسانه‌های قدیمی قومی، درباره زیاده‌روی و مبالغه در شعائر حسینی هشدار داده است.

از نگاه مرکز سلطنتی تحقیقات استراتژیک اسلامی در اردن:

«حضرت آیت‌الله‌العظمی خامنه‌ای» در این سالنامه به‌عنوان چهارمین فرد مؤثر در جهان اسلام شناخته شده است. پیش از ایشان شاه عبدالله دوم، شاه اردن، شیخ احمد الطیب و شاه سلمان بن عبدالعزیز به‌ترتیب در رتبه‌های اول تا سوم قرار دارند. در رتبه‌ی نهم این سالنامه «مرجع اعلی آیت‌الله العظمی سیستانی» قرار دارد و از وی به‌عنوان یکی از مورد احترام‌ترین مراجع شیعه در دنیا و بالاترین مقام در علم اصول فقه شیعه اثنی عشری نام برده شده است.

نقد کتاب

کتاب اشکالات بسیاری دارد؛ طوری که حتی نمی‌توان آن را در حد یک کتاب متوسط ارزیابی کرد. ارتباط سیاسی مرجعیت با انگلستان و سیاست‌های آن را نمی‌توان صرفاً به‌صورت ادعا مطرح کرد؛ چنین اتهام سنگینی نیاز به سند و مدرک محکم دارد که در این کتاب چنین مدرکی ارائه نشده است.

علامه بهبهانی معتقد است فقیه باید فهم خود را به اجتهادات دیگر فقها ارائه کند؛ درصورتی که فهم و اجتهاد جدید، مطابق فهم فقهای پیشین بود، اعوجاجی در آن نیست والا آن فقیه در اجتهادش دچار کج‌سلیقگی شده است. وی می‌گوید: «گاهی شیطان در قلب فقیه این را القا می‌کند که موافقت با فقها، تقلید از آن‌هاست و تقلید بر من مجتهد حرام است… چنین فردی سخت در اشتباه است و حال او مانند کسی است که در اثر مشکل بینایی همه‌چیز را سبز می‌بیند و به دیگران می‌گوید که همه‌چیز سبز است…»