مقاله وارده/

برخلاف تصور عمومی، به طور خاص درباره «زیارت اربعین» با پای پیاده هیچ روایتی وجود ندارد. همزمان با گسترش سریع این آئین، «پیاده روی جاماندگان اربعین» نیز در شهرهای مختلف ایران در حال گسترش است. آیا این احتمال وجود ندارد که این میزان تبلیغ برای این آئین دچار افراط شود و پس از چندی موجب تفریط در تعظیم کلیه شعائر گردد؟ 

در اینکه عزاداری همواره یکی از ابزارهای تشیع برای ابراز وجود و اثبات قدرت خود بوده است، تردیدی وجود ندارد. بسیار از حرکت‌های بزرگ تاریخی از قیام حسینی تغذیه کرده است. اما در این میان نیز باید به سوالاتی پاسخ داد. آیا برای نشان دادن عظمت و شکوه شیعه، تنها راه یا بهترین راه، ایجاد آیین‌های جدید است؟ آیا نمی‌توان همان آیین‌های ماثوره را جهت این هدف به کار بست؟