به مناسبت ۱۰ اسفند، سالگرد ورود امام خمینی به قم

دهم اسفند ماه ۱۳۵۷ بود که امام خمینی پس از سال‌ها دوری، وارد قم شد. پس از تشکیل دولت موقت، امام (ره) احساس می‌کند اوضاع به ثبات نسبی رسیده و می‌تواند بر اساس وعده‌ای که داده، به قم بازگردد. قم پایگاه اصلی روحانیت بود و امام خمینی خود را متعلق به آن می‌دانست؛ شهری که رهبری دینی انقلاب را بر عهده داشت.

به مناسبت سالروز صدور «منشور روحانیت»

برخی از این آفات عبارتند از: پذیرفتن تز عدم دخالت روحانیان در سیاست/توجه به نتیجه و عدول از تکلیف/تخلف از فقه سنتی و اجتهاد جواهری/ترحم بی‌جا و بی‌مورد نسبت به دشمنان اسلام و مخالفان و متخلفان نظام/فاصله گرفتن از دانش‌ها و علوم غیر رایج در حوزه‌ها از قبیل فلسفه، عرفان و…

گفت‌وگو با داریوش همایون، وزیر اطلاعات دولت پهلوی

اختصاصی مباحثات – داریوش همایون وزیر اطلاعات و جهانگردی دولت پهلوی بود که تاکنون از او به عنوان نویسنده مقاله توهین‌آمیز به امام خمینی (ره) در روزنامه اطلاعات نام برده شده است. توضیحات وی درباره پشت پرده ماجرا و سیر نگارش و انتشار این مقاله جالب توجه است.

گزارشی از کرسی ترویجی با موضوع:

روحانیت برای این نیامده که صرفا در حوزه‌ها و مساجد باشد و یا در ماه محرم و رمضان باشد. روحانیت در هر مکان و زمانی مروج و مفسر و تحکیم‌کننده دین است. این دیدگاه فقط در جمهوری اسلامی نیست، بلکه تبار بسیار طولانی دارد. بنابراین روحانیت در دو جا کار می‌کند: سامان‌بخشی به بعد اخروی و حل مسئله رستگاری و معناداری جهان که قبل از انقلاب نیز چنین بوده است، و دیگری سامان‌بخشی به بُعد دنیوی زندگی مردم؛ وظایفی چون تنظیم رفتارهای اجتماعی، ایجاد و تقویت همبستگی اجتماعی.

به مناسبت روز معلم؛

فکر شهید مطهری گسترده بود. به کیفیتی می‌نوشت که برای مخاطب ایرانی عرضه شود؛ جوانی که با مکتب‌های فکری الحادی و لائیک روبه‌رو بود. مرحوم مطهری با دسته‌های فکری به خوبی آشنا بود و مواد تهیه می‌کرد که بتواند در برابر آنها کتاب بنویسد و سهم بسیار بزرگی در هدایت جوان‌ها داشت.

حرکت فدائیان اسلام در تاریخ معاصر ایران و خصوصا انقلاب اسلامی تاثیر زیادی داشت. تزریق روحیه مبارزه به حوزه علمیه و طلاب جوان آن روز، مدیون حرکت فدائیان است. بسیاری از کسانی که در پیروزی انقلاب نقش مهمی داشتند، خود را به نوعی متاثر از آنان می‌دانند. آیت الله خامنه‌ای، هاشمی رفسنجانی، یزدی، خزعلی، محلاتی، مکارم شیرازی، شهید رجایی، علی‌اصغر مروارید، محمدجواد و علی حجتی کرمانی، صادق خلخالی و بسیاری دیگر از مبارزان به این مساله اشاره دارند.

به مناسبت سالگرد شهادت اولین شهید محراب؛

ساواک در گزارش‌های خود آورده است: «اگر این شایعه درست باشد که آقای قاضی در هر روز بیش از دویست هزار تومان خرج نمازگزاران می‌کند که در ماه مَبلغ سرسام آوری خواهد شد، با کسی که این قدر تمکن مالی دارد مخالفت کردن بی‌فایده است. و اگر مردم به خاطر خود او به نمازش حاضر می‌شوند دیگر بدتر، چون این قدرت هیچ وقت شکسته نمی‌شود.»

به مناسبت درگذشت آیت الله ابوالقاسم خزعلی

خزعلی با اندیشه‌های غربی بر سر مهر نبود و هر کجا رگه‌ای از آن را مشاهده می‌کرد، روی در هم می‌کشید. وی گفته بود: من همیشه در منبرهایم بر ضد دشمنان و معاندان تند حرف می‌زنم چون معتقدم با اینها نمی‌شود با پر طاووس صحبت کرد.

به مناسبت ۲۰ شهریور شهادت سید اسدالله مدنی

مبارزهٔ آیت الله مدنی به عراق منحصر نبود. وقتی که در سال ۴۲ حرکت مردم ایران جهت سرنگونی رژیم طاغوت شکل گرفت، آیت الله مدنی نخستین کسی بود که در نجف به ندای ایشان پاسخ داد. وی با تعطیل کردن کلاس‌های خود در نجف و تشکیل مجالس سخنرانی، در جهت افشای چهره رژیم پهلوی گام بر می‌داشت.

منش سیاسی میرزا هاشم آملی (۱)

میرزا در نامه‌ای به آیت الله سید محمد بهبهانی اعتراض خود را نسبت به تصویب لایحه انجمن‌های ایالتی و ولایت اعلام و تأکید کرد که «تصویبنامه مربوط به تشکیل انجمن‌های ایالتی و ولایتی چون مخالف با قواعد مقدسه اسلام است مردود می‌باشد». وی در مورد حضور زنان در انتخابات نیز بر این باور بود که دولت ایران مشکلات عدیده‌‌ی دیگری دارد و تصویب قوانینی در مورد بانوان، یک بازی سیاسی است که حاکمیت پهلوی آن‌ را آغاز کرده است. میرزا هاشم در این مقطع، به رسالت نصیحت روحانیت تأکید می‌کند و بر این باور است که به‌واسطه نصیحت مشفقانه می‌توان حاکمیت را از انحراف بازداشت.