تمام آیین‌های سلوکی و معنویت‌های رفتاری باید مستند دینی داشته باشند؛ ولی استنادشان به متون دینی دوگونه است؛ برخی با تمام ریزه‌کاری‌ها در شریعت آمده‌اند و بعضی دیگر اصول و امهات و کلیاتشان توسط دین مطرح شده و تفاصیل و فروعاتشان به افراد صلاحیت‌دار و به روش اجتهاد سلوکی واگذار گردیده است.

گزارش نشست علمی

شریعت اسلامی مشتمل بر دستورالعمل‌های فراوانی است که همه در مسیر رشد و تعالی معنوی انسان نقش دارند؛ مانند نماز، روزه، انفاق، دعا، و …پرسش اصلی بحث این است که آیا فراتر از دستورالعمل‌های شناخته‌شده فقهی و شرعی که در قرآن کریم و تراث روایی آمده و به طریق اجتهاد فقهی عرضه شده است، می‌توان دستورالعملی پدید آورد که در مسیر کمال انسان مؤثر باشد یا فراتر از آن بدعت مذموم است؟