به بهانه‌ی اجرای حکم اعدام آیت‌الله شیخ باقر النمر

طرفداران حقوق بشر در توجیه اتفاقاتی مانند اعدام شیخ نمر و جمع کردن آن با برخی حقوق مندرج در اعلامیه‌ی حقوق بشر مثل حق حیات می‌توانند بگویند: همه‌ی انسان‌ها حق حیات دارند؛ الا کسانی که ادامه‌ی حیاتشان مخلّ ادامه‌ی حیات یا امنیت دیگران باشد! سؤال این‌جاست که مرجع چنین تشخیصی چه کسی یا چه نهادی است؟ به‌راستی گره کور ریسمان درهم تنیده‌ی حقوق بشر کجاست که مدعیان و متصدیان آن، برای برقراری‌اش بر ضد خودش عمل می‌کنند؟

پاسخی به یک نقد

ایشان برای ایده‌ای که بنده مطرح کردم، نام «نظریه سکونت» را برگزیده‌اند؛ این نام‌گذاری را جامع و مانع نمی‌دانم؛ چون به باور من، هدف حرکت اباعبدالله(ع) فقط سکونت در یک مکان امن نبود؛ امام به‌دنبال جایی امن برای زندگی شرافت‌مندانه و ایفای رسالت اصلی‌شان، یعنی انتقاد از حکومت وقت و اصلاح جامعه بود.