انتخابات و اخلاق سیاسی (۱)؛ گفت‌وگو با حجت‌الاسلام والمسلمین محمدتقی اسلامی

فکر می‌کنم باید گزاره‌ی «انتخاب کاندیدای اصلح» را به «انتخاب کاندیدای بد از میان کاندیداهای بدتر» تبدیل کنیم. اگر من بگویم اصلح، در واقع در حال مقایسه کاندیداها با یک تراز معصوم هستم؛ در حالی‌که کاندیدای اصلح، معصوم است. اگر شما بگویید که بین صالح و اصلح، آفاتی به‌دنبال دارد.

گفتاری از دکتر عبدالوهاب فراتی:

روحانیت علی‌رغم ظاهر یک‌دستی که دارد همواره از درون متکثر است و این تکثر را ذات خویش می‌انگارد؛ از این‌رو تصور حوزه‌ای یک‌دست که روایت و موضع واحدی در قبال اجتماع و سیاست داشته باشد امری ناممکن است. انتظار حوزه‌ای که به‌طور همه‌جانبه از نظام اسلامی حمایت کند و در قبال مسائل سیاسی و اجتماعی جامعه، رویه‌ی واحدی درنظر بگیرد، انتظاری ناصواب است و روحانیت را از انجام رسالت دینی آن که «حمایت» و «نظارت» است بازمی‌دارد.

در همایش «اندیشه سیاسی شهید صدر» بیان شد:

آیت‌الله محسن اراکی: به عقیده شهید صدر مرجعیت مربوط به کسی است که پرچم اسلام را حمل می‌کند؛ لذا ما باید همه سرباز ولی فقیه باشیم. شهید صدر در این راستا به آیات قرآن تمسک کرده است. به عقیده وی سرآغاز حکومت و سیاست و حقوق با دولت دینی شروع شده و دولت در متن دین است؛ از این رو نمی‌توان دولت را از متن دین جدا کرد؛ یعنی دولت پدیده‌ای وحیانی به‌شمار می‌رود.

یادداشتی از استاد رسول جعفریان پیرامون حواشی تمام‌نشدنی درباره فضای مجازی

اختصاصی مباحثات

باز هم این روزها بحث فضای مجازی برای صدمین بار به میان آمده است؛ بالاخره حلال است یا حرام؟ چه کنیم؟ آیا مثل همان ماجرای سرمایه‌داری نیست؟ یعنی حذف و قطعش کنیم تا اوضاع درست شود؟ اگر واقعا سرمایه‌داری و این قبیل چیزها، منشأ فساد است، چرا خیلی از خوبان، تجارتخانه و سرمایه دارند؟ حالا گاهی برای شخص خود کاری تجاری می‌کنند و گاهی به‌عنوان یک مرکز خیریه یا امثال آن.

آنگونه که به صورت رسمی اعلام شد، با وساطت و درخواست «بخشش» از سوی یکی از مراجع عظام تقلید حکم زندان «حجت‌الاسلام احمد منتظری» منتفی شد، اما به نظر می‌رسد فراتر از مسئله‌ی سیاسی و قضائی امری اخلاقی مغفول مانده …

حجت‌الاسلام والمسلمین سید علی میرموسوی:

در پرتو ادعاهای پسااسلام‌گرایی ما شاهد نوعی بازگشت و بازاندیشی در فقه سیاسی هستیم؛ بازگشت به فضای پیش از اسلام سیاسی؛ بازاندیشی تجربه فقهای دوران مشروطه؛ فقهایی مانند نایینی. نوعی نایینی‌گرایی جدید در حال رخ‌دادن است تا ما بهتر بتوانیم مسائل مربوط به دولت را درک کنیم و به آن‌ها پاسخ بدهیم.

یادداشت وارده

در سال‌های اخیر، حوزه‌های علمیه به علت حیات دوزیست خود که از طرفی تحت نفوذ نظام حاکم بوده و حتی بخشی از نیاز مالی خود را از بودجه رسمی می‌گیرد و از طرف دیگر همچنان به وجوهات پرداختی از سوی مردم و بازاریان وابستگی دارد، همزمان با هر دو تهدید «فقه حکومت‌زده» و «پوپولیسم فقهی» دست و پنجه نرم می‌کند و این تهدیدی برای کیان تشیع محسوب می‌شود.

در گفت‌وگو با سیدصمصام‌الدین قوامی تبیین شد:

اختصاصی مباحثات

هر مسجدی با امام و امتش، یک جمهوری اسلامی در مقیاسی کوچک است؛ همه مسئولان منتخب مردم هستند. ولی فقیه در این مقیاس کوچک، همان امام جماعت مسجد است. مأمومین و مردم محله، امت هستند. شورای امر به معروف مسجد، همان قوه قضائیه است؛ شورای اجرائی‌اش کابینه محله و هیئت امنایش به منزله قوه مقننه.

حجت‌الاسلام والمسلمین نجف لک‌زایی

یکی از مباحثی که در فقه مطرح می‌شود و انتظار می‌رود که فقها به آن بپردازند، فقه سیاسی است. توقعی نبوده و نیست که از منظر فقه در دانشگاه‌ها کار اجتهادی انجام و دیدگاه سیاسی اسلام بیان شود؛ ولی از حوزه‌های علمیه این توقع می‌رود که در این زمینه کار کنند. وضعیت اندیشه سیاسی اسلام در وضعیت کنونی حوزه قم نسبت به دهه ۶۰ قابل مقایسه نیست.

حجت‌الاسلام والمسلمین سروش محلاتی در همایش وضعیت فکر سیاسی در ایران معاصر:

اختصاصی مباحثات

در گذشته این امکان وجود داشت که شخصی مثل حاج شیخ عبدالکریم به‌راحتی در درس خود بگوید ما حکومت اسلامی نداریم؛ اما امروز چنین حقی به فقها محول نشده و چنین اتفاقی نمی‌تواند بیفتد و اگر هم فقیهی احیاناً چنین نظری داشته باشد، ترجیح می‌دهد سکوت کند.