من در نجف، فلسفه را خوانده بودم. به هر حال هم منظومه خوانده بودم و هم اسفار. فکر می‌کردم وقتی به قم بیایم نیاز چندانی به حضور در جلسات درس مربوط به این رشته‌ها نخواهم داشت. ولی وقتی به قم آمدم دیدم نه؛‌ حوزه قم در این عرصه خیلی جلوتر و پیشرفته‌تر از حوزه نجف است. ⬿

به مناسبت ۱۶ شعبان سالروز رحلت آیت‌الله شاهرودی؛

آیت‌الله شاهرودی اگرچه آن‌گونه که زنجانی ادعا کرده است، به ندرت به تأیید یا طرد فعالیت‌های سیاسی می‌پرداخت ولی روند فعالیت‌های سیاسی در زمانهٔ او چه در عراق و چه در ایران به گونه‌ای بود که سید را نیز به واکنش و اعلام موضع فرامی‌خواند. وی نسبت به تضییقاتی که رژیم علیه روحانیت ایجاد کرده بود حساسیت نشان می‌داد. ⬿

معرفی کتاب

نویسنده در جای‌جای این اثر تأکید دارد که بالندگی یا زوال هر حوزه، به واسطهٔ علمایی بوده که در هر حوزه‌ای قدم می‌گذاشته‌اند. به همین دلیل حوزه سامرا با حضور میرزای شیرازی اوج گرفت و با رحلت او رو به خاموشی رفت و به همین دلیل حوزهٔ قم، هنگامی که آیت‌الله حائری از اراک به قم دعوت می‌شود، دوباره بالنده می‌شود و یکی از تاریخی‌ترین حوزه‌های شیعه را رقم می‌زند. ⬿

نگاهی تاریخی به تأثیر و تأثر فقهای قم و قانون در ایران

بدون تردید باید دوره جمهوری اسلامی را دوره‌ای بی‌بدیل از نظر برقراری ارتباط میان فقه قمی‌ها و قانون عرفی دانست. از همان ابتدا می‌توان شاهد حضور پررنگ فقیهان قمی در رأس مصادر اجرایی، تقنینی و قضایی بود. نیم‌نگاهی به سران اصلی کشور در ۳۵ سال گذشته نشان می‌دهد که فقها و دانش‌آموختگان قمی تأثیرگذارترین چهره‌های جمهوری اسلامی را تشکیل می‌دهند. ⬿

گفت‌وگو با حجت‌الاسلام‌والمسلمین سید محمدرضا احمدی بروجردی درباره جایگاه و عملکرد مرحوم آیت‌الله‌العظمی بروجردی؛

مبنای آقای بروجردی حفظ نظام حوزه بود و اگر امر بین هرگونه فعالیت سیاسی و حفظ نظام حوزه مردد می‌شد، ایشان حفظ حوزه را برمی‌گزید. لذا در جریان فعالیت‌های سیاسی گروه‌هایی که نظم حوزه را به هم می‌زدند، می‌بینیم که ایشان از همین مبنا تبعیت کرد و اجازه نداد نظام حوزه با فعالیت‌های سیاسی به هم بریزد.  ⬿

به بهانه سفر درمانی به لندن؛

آیت‌الله فیاض را می‌توان شاخص‌ترین تقریرنویس درس خارج اصول فقه استاد بزرگ نجف، آیت‌الله‌العظمی خویی دانست. مرحوم خویی در حالی بر کتاب ده‌جلدی شاگردش به نام «محاضرات فی أصول الفقه» تقریظ نوشت که آقای فیاض ۳۲ ساله بوده. سید خویی در تقریظ خود، نوشته‌های شاگرد جوانش را «اعجاب‌انگیز» دانسته و او را نور چشم خود و علامه مدقق خطاب کرده است. ⬿