به باور نویسنده مسأله امروز جامعه ایرانی «دوگانه‌ی حجاب اجباری و حجاب اختیاری» نیست؛ بلکه سیاسی‌شدن حجاب در عرصه اجتماعی است که تا این حد مسأله‌ساز شده است. در این شرایط به‌نظر می‌رسد حاکمیت و مردم هر دو در «سیاست‌زدایی از حجاب و پوشش اجتماعی» همدل و هم‌داستان باشند. بازنگری در خط‌مشی حجاب می‌‎تواند دلالت ثانویه‌ی آن را که به امر سیاسی معطوف بود کاهش دهد و پوشش اجتماعی را از نماد سیاسی به نماد فرهنگی بازگرداند.

مجله خیمه به موضوع اشتغال روحانیت پرداخته است

در مجله خیمه پرونده‌ای را آماده کردیم تا در حد توان به این موضوع خاص بپردازیم. مواردی که در هنگام تحقیقات به آن‌ها برخوردیم گاهی خیلی عجیب بود. از یک‌سو ضعف اقتصادی و فقر خاموش و دردناکی در بسیاری از خانواده‌های طلاب وجود دارد؛ از سوی دیگر در همین قشر، برخی زندگی لاکچری و اشرافی دارند و یک‌باره هستند طلابی که به خرید و فروش ماشین و ملک یا حتی ارائه خدمات ماساژ روی آورده‌اند.

گزارش نشست علمی با سخنرانی آیت‌الله مصطفی محقق داماد

یکی از اساتید ما می‌گفت اگر یک‌دهم یا یک‌صدم نوآوری‌هایی که علامه حلی در زمان خودش داشت را ما هم ارائه می‌دادیم، جامعه امروز ما مشکلات حاضر را نداشت. امروز برخی مقلدین مجتهدان ما در کشورهایی زندگی می‌کنند که عضو سازمان ملل‌اند و منشور سازمان ملل را امضا کرده‌اند. در چنین فضایی نمی‌توان به آن‌ها گفت جهاد در زمان غیبت، مثل نماز لازم است و باید مرتب کافر بکشید.

به بهانه صدور بیانیه جمعی از علمای قم درباره آیت‌الله سید کمال حیدری

بیانیه‌ی علمای حوزه علمیه قم را می‌توان اعلام یک مرزبندی مجدد علمی و اعتقادی فقها با جریان‌هایی دانست که در سید کمال حیدری متبلور شده‌اند؛ نخست: عرفان‌گرایی ابن‌عربی-صدرایی؛ و دوم: قرآن‌گرایی و عقلانیت غیر نقلی. مرزبندی نخست، سابقه طولانی در تاریخ تشیع دارد و دومی نیز بیش‌تر محصول تحولات فکری دوره معاصر است.

عملاً طلاب حوزه‌های علمیه و حتی اساتید هیچ سهمی در انتخاب مدیران و تعیین سیاست‌های کلی و حتی مسائل جزئی اجرائی حوزه‌های علمیه ندارند و جالب این‌جاست که این روند تشکیلاتی تا کوچک‌ترین مدرسه علمیه شهرستان‌ها نیز جاری است. در کنار همه‌ی این مسائل، برخی باورهای اعتقادی مانند ولایت مدیر مدرسه بر کلیه‌ی‌امور عملاً حالت تقدس به تصمیمات و رفتارهای مدیران می‌دهد و هرگونه انتقاد، مذموم تلقی می‌شود.

گفت‌وگوی تصویری مباحثات با حجت‌الاسلام والمسلمین جمشیدی (بخش اول)

پدرم می‌­گفت اگر می‌خواهی دانشگاه بروی، من خرجت را می‌دهم؛ اما اگر می‌­خواهی به حوزه بروی باید روی پای خود بایستی/شخصاً درهیچ دوره‌­ای موافق نبودم که جامعه مدرسین برای انتخابات مجلس و یا ریاست جمهوری کاندیدا معرفی کند/تصمیم‌گیری جامعه مدرسین در مورد امور نیازمند دو سوم آرای اعضاست. در سال ۸۸ این حد نصاب کامل نشد.

منشور روحانیت؛ از آرمان تا واقعیت(۴)؛ حجت‌الاسلام والمسلمین مرتضی جوادی آملی در گفت‌وگو با مباحثات:

بدگویی­‌ها، اتهام‌زنی‌­ها و سخنانی که شایسته یک طلبه نیست، امروز بر زبان برخی مسئولان روحانی جاری می‌شود؛ جلوه‌هایی که در تاریخ روحانیت سابقه نداشته؛ کما این‌که در مورد شخصیت­‌هایی که برای امام محترم بودند، به بهانه‌ی این‌که میزان، حال فعلی افراد است، هرچه خواستند، بستند و اهانت‌­ها کردند.

یادداشت وارده

همان‌گونه که آن زمان مبارزه با استبداد مستلزم تحمل رنج و آزارهای زورمداران بود، امروز نیز مبارزه بر ضد تبعیض و بی‌عدالتی و جهاد برای اقامه قسط، مستلزم تحمل طعن اصحاب ثروت و بی‌بهره‌ماندن از مواهب مادی است و با همایش‌هایی در تالارهای اشرافی، با هدایای فاخر و اطعمه لذیذ قسط اقامه نمی‌شود.

در گعده‌ای صمیمانه با علامه جعفر مرتضی عاملی مطرح شد:

کثرت اموال و سلاح و حتی وضع اقتصادی و امنیتی هیچ‌کدام دلیلی بر قوام نیست. مهم تعداد افرادی است که از درون ساخته، و تربیت روحی و معنوی شده باشند؛ معیار این است/صرف تشکیل حکومت برای گسترش تشیع کافی نیست؛ علی(ع) امام بود؛ بدون حکومت/در بحث تاریخی باید آن چیزی که مخالف قرآن و عقل است را کنار بگذاریم.

یادداشتی از مهدی نصیری

هرجا که امروز اصلاح‌طلبان از یک حرکت افراطی، خشن، غیرمنطقی و غیردموکراتیک در سال‌های پس از انقلاب سخن می‌گویند، قبل از همه رد پا و بلکه نقش تأسیسی خودشان در میان است که باید در مقالی دیگر به این مسأله پرداخت و اتفاقاً در همین موضوعِ مواجهه خشن و غیرمنطقی با حجاب، یکی از بدترین برخوردها را جناب موسوی تبریزی به‌عنوان دادستان کل وقت در سال ۶۱ با مقوله بدحجابی و بدحجابان داشته است.